Pozostawiony, niechciany, nikomu niepotrzebny milutki kocurek

Ogonek - tak nazywali go wszyscy ci, którzy się nim opiekowali - niestety, do pewnego czasu.
Kocurek mieszkał w portierni budynku, był rozpieszczany przez zmieniających się portierów, karmiony, nawet został wykastrowany. Jego życie było spokojne i ustabilizowane.
Ogonek czuł się na terenie obiektu który był pilnowany przez portierów, jak na własnym terytorium.
Nic w tym dziwnego, tutaj się urodził, tutaj spędził swoje 8 lat życia. Był najlepszym towarzyszem każdego portiera, umilał im czas, chodził przy nodze jak piesek. Codziennie ze swojego okna widziałam, jak Ogonek wiernie dotrzymywał kroku portierom w obchodzie całego placu pilnowanego przez nich.
Nastał jednak dzień, który był końcem tej kociej sielanki.
Budynek został sprzedany, nastąpiły ogromne zmiany. Nowy właściciel zamknął drzwi portierni, zniknęli portierzy a Ogonek stracił wszystko. Swój dom, opiekunów, swoje terytorium, nawet miskę i posłanie.
Kiedy zaczęły się prace remontowe, na teren obiektu trafiły piły, maszyny, robotnicy, Ogonek biegał po terenie placu bardzo wystraszony, nie mogąc się nawet bezpiecznie schować. Nikt już nie otworzył mu drzwi portierni, nie podał miseczki z jedzeniem, nie pozwolił położyć się na miękkim, ciepłym posłanku, nawet nie pogłaskał.
Stracił wszystko co miał.
Któregoś dnia kocurek zniknął. Poszukiwaliśmy go trzy dni, aż usłyszeliśmy żałosny, cichutki pisk dochodzący z piwnicy w tym budynku. Z trudem dostaliśmy się przez okienko piwniczne do środka, wydostaliśmy przerażonego Ogonka. Nic dziwnego, że biedak nie mógł stamtąd wyjść, skoro okienko było na wysokości ok. 3 m. Spędził trzy dni bez jedzenia i picia, uwięziony w piwnicy.
Nikt, ani jedna osoba która go znała, której towarzyszył przez kilka lat, nie chciał zabrać go do swojego domu. Wszyscy niby martwili się co będzie z Ogonkiem, jednak nikt nie miał serca żeby go przygarnąć, każdy tylko rozkładał ręce.
Widząc dramatyczną sytuację kocurka, momentalnie zabrałam go do swojego domu, nie można było go tam zostawić. Zamieszkał u mnie jako dziesiąty kot, ale nie było innego wyjścia.
Na szczęście trafił do mnie. Ogonek miał wielu "właścicieli" lecz nikt nie zadbał o jego zdrowie.
Karmiony był czym popadnie, bardzo przytył, lecz nie był okazem zdrowia.
Był zapchlony, miał koci katar, nie był odrobaczony, miał bardzo popsute ząbki, całe dziąsła ropne i bardzo bolesne.
Zaniosłam go do lecznicy, został odpchlony, odrobaczony, profilaktycznie zrobione ma badania krwi, testy na FeLV i FiV. Usunięte zostały bolące ząbki, wyleczony jest z kataru.
Jest już 2 razy zaszczepiony szczepionką z białaczką.

Ogonek jest już zdrowy, czysty, dziąsła pięknie się zagoiły, nie jest nosicielem zakaźnych chorób, wyniki morfologii krwi wyszły bardzo dobre.
Ogonek ma trochę krótszy ogonek - z takim się urodził i uroczo pokazuje języczek, co nadaje mu śmiesznego wyglądu.
Pragnę znaleźć mu nowy dom, troskliwy, bezpieczny, który pokocha tego niemłodego już kocurka na drugą połowę jego życia.
Ogonek jest bardzo miłym, bardzo miziastym, absolutnie nie agresywnym kotem, który uwielbia być głaskany, smyrany, drapany, szczotkowany, siedzieć na kolanach, spać w łóżku, dobrze zjeść i mieć spokój.
Jest takim przesympatycznym, 4,5 kilogramowym, gadatliwym i mruczącym misiem-przytulakiem.
Lubi również poganiać z myszką i innymi zabawkami.
Świetnie nadawał by się w domu starszych osób, gdzie mógłby spędzać spokojne życie, najchętniej na kolanach mrucząc i wyciągając główkę do smyrania, co uwielbia. Jest bardzo spokojny, nie mógłby być zabawką dla dzieci - to nie mały kociak szukający ciągle zabawy, to stateczny, spokojny kocurek.

Już przyzwyczaił się do mieszkania w domu, bez wychodzenia na dwór, załatwia się do kuwety, takie życie najwyraźniej bardzo mu odpowiada.